گفتگوی بی پرده رادکانا با تنها بانوی مدال آور بازیهای آسیایی قطر+تصاویر
تعداد بازدید تعداد بازدید: 1,091 تاریخ ارسال تاریخ ارسال: ساعت 12:42 ب.ظ، پنج شنبه، 31 اردیبهشت، سال 1394 نظرات ۲ نظر

ما تو شهرستان زمین مناسبی نداریم. یه نیم دایره فنس کشیدن که بسیار بسیار خطرناکه بطوریکه وقتی پرتاب رو انجام میدیم فرار میکنیم که یه موقعی برنگرده به خودمون بخوره. گاهی هم دیسک یا چکش فنس رو پاره میکنه و برای بقیه خطرناک میشه. چندین بار نزدیک بود حادثه آفرین بشه.زمینی که ما میدویم آسفالته هم به زانو و هم به کفش ها آسیب میزنه.کفش پرتاب مناسبی نداریم و برای همین پرتاب های مفیدی نمی تونیم داشته باشیم. تو چرخش سر میخوریم. یه کفش تقریبا استاندارد بالای ۷۰۰ هزار تومن هزینشه و ما هم تا اونجایی که در حد توانمون هست از جیب شخصی هزینه کردیم.

IMG_0410 - Copyبه گزارش رادکانا، در حالی که ورزش های غیر فوتبال، والیبال و کشتی در ایران از طرفداران کمتری برخوردار است و مسئولین نیز توجه بسیار کمتری به آن دارند و از طرفی همواره ورزش بانوان مورد بی مهری مسئولین ورزش کشور قرار داشته است اما با این وجود امینه و تهمینه، خواهران دوقولوی اهل روستای چهاردِه شهرستان کردکوی از 7 سالگی تا کنون سه ورزش مختلف را به صورت حرفه ای دنبال کردند تا سرانجام در رشته پرتاب چکش و دیسک به موفقیت های بزرگی دست یافتند.

این موفقیت ها دشوارتر از آنچه که تصورش را می کنید به دست آمده؛ برای آگاهی از چگونگی سیر موفقیت این دو خواهر به گفت و گویی بی پرده با آنها نشستیم:

IMG_0401

* با عرض سلام و تبریک بابت مقام سومی امینه خانم در مسابقات آسیایی قطر لطفا به این سوال تکراری پاسخ بدید که چه شد سمت ورزش رفتید و از کجا شروع شد؟

تهمینه: از 6 – 7 سالگی ژیمناستیک کار می کردیم تا اینکه مربی مون رفت. یکی دو سال بعد اینجا (روستای چهارده) کونگفو پرتوآ آموزش میدادن و ما هم شروع کردیم و خوب پیشرفتیم تا به مسابقات کشوری هم رسیدیم و حتی مقام هم کسب کردیم تا اینکه به دلیل نبود امکانات باز هم مربی رفت و کلاس ها لغو شد.

راهنمایی شاهد درس میخوندیم یه روز معلم ورزش یه سری وزنه آورد و اونایی که از لحاظ هیکل درشت تر بودن جدا کرد و ازشون تست پرتاب وزنه گرفت و چون من خوب کار کردم من رو انتخاب کرد.

ازونجا به بعد تمرین میکردیم و به مسابقات کشوری هم رفتیم. 3 سال بعد از من امینه هم که همیشه تو تمرینات همراه من میومد شروع به کار کرد و پرتاب چکش رو انتخاب کرد.

730411111_86548

* الان چند سالتونه؟ چه مقطعی و چه رشته ای درس میخونید؟ کدوم مدرسه؟

تهمینه: 16 سالمونه – سوم دبیرستان – رشته تجربی – مدرسه غیر دولتی حضرت فاطمه (س) کردکوی ( مدرسه رو نزدیک محل تمرینمون انتخاب کردیم تا راحت تر باشیم).

* بعد از اینکه شما بزرگتر شدید پدر با ورزشتون و نوع فعالیت ورزشی تون مخالفت نمی کرد؟

تهمینه: نه؛ پدرم خودش والیبالیسته، اتفاقا خیلی هم حمایتمون میکنه.

* میشه همین ابتدای صحبتمون از عناوینی که تا حالا کسب کردید بگید؟

تهمینه: من تو رشته پرتاب وزنه از 88 چهار سال پیاپی اول استان شدم و تو پرتاب دیسک 2 ساله که اولم.

امینه: از 91 که کارم رو شروع کردم تنها بعد از 4 روز تمرین به مسابقات کشوری رفتم (استانی برگزار نمی شه) و ضمن شکستن رکورد اول شدم. ازون موقع تا حالا هر سال خودم رکورد میشکنم و اول میشم.البته پرتاب نیزه هم مقام اول و سوم رو دارم (ما هم زمان میتوینم تو دو رشته شرکت کنیم، پرتاب نیزه رو برای بالا رفتن امتیاز تیم انجام میدم).

تهمینه: البته ما تو رشته های کونگفو پرتوآ و بدمینتون هم قهرمانی و سومی استان رو کسب کردیم.

IMG_0394

* همه اینایی که گفتید تو چه رده ای اتفاق افتاده؟

هر دو باهم پاسخ دادند: رده نوجوانان

* از گلستان ورزشکاران دیگه ای هم هستند؟

تهمینه: مدال آوران گلستان من و امینه و خانم مهدوی از غرب استانیم و خانم قرنجیک از شرق گلستان.

* مربی شما کیه؟!

امینه: آقای صادق حسینی.

* چند روز در هفته تمرین می کنید؟

امینه: ما هر روز بلافاصله بعد از مدرسه میریم باشگاه. فقط جمعه ها استراحت داریم.

* از مسابقات آسیایی بگید؛ چه شد که فقط امینه شرکت کرد؟!

امینه: برای ورود به مسابقات آسیایی باید حدنصاب ورود به اون مسابقات رو تو بازی های داخلی کشور خودمون بیاریم. من تو رشته خودم تونستم اما تهمینه به خاطر مشکلی که براش پیش اومد نتونست. موقع مسابقه رگ دستاش ورم کرده بود و فشار زیادی بهش وارد شد.

* شما امید داشتید که بتونید حد نصاب رو کسب کنید؟

امینه و تهمینه: بله قطعا. (پاسخ هر دو یکسان و قاطع بود)

IMG_0410

* امینه خانم! شما دومین دورتونه که شرکت می کنید، از مقام هاتون و حال و هوای مسابقات بگید:

بله. سال قبل 43 متر پرتاب داشتم و سوم شدم اما امسال با تلاش بسیار بیشتری که داشتم با اینکه امکاناتمون قابل مقایسه با حریفام نبود 48 متر پرتاب کردم و سوم شدم.هر دو سال چینی ها اول و دوم بودند با پرتاب های 65 و 63 ؛ سال قبل ازبک سوم شد و امسال من با پرتاب 48 متری سوم شدم.

امینه: واقعا نمی شه اونها رو با خودمون مقایسه کنیم. از کفش و لباس اونها گرفته تا زمین تمرینشون تخصصی و حرفه ای بود.اونها آکادمی تخصصی دو و میدانی تحصیل میکنن اما ما هم باید به رشته درسیمون بپردازیم و هم اینکه تمرینات پرتابمون رو داشته باشیم.

ما مثل اونا تو مسابقات مربی بالا سرمون نبود. کفشمون، زمین تمرینمون استاندارد نیست، بی کیفیته. سالن بدنسازی مناسبی نداریم…

* خب اجازه بدید در مورد تمرین و سختی ها و کمبود ها بیشتر صحبت میکنیم، قبلش می خوام بدونم در مورد رشتتون چقدر اطلاعات جمع کردید و تخصصی دنبالش کردید؟ آیا با ملی پوش هامون صحبت کردید و مشورت گرفتید؟ الگوی ورزشی دارید در این زمینه؟

امینه: بله. آقای احسان حدادی الگوی ورزشی مونه. فیلم های پرتاب ایشون رو تهیه کردیم و یه سری تکنیک از فیلم ها یاد گرفتیم. از پرتاب های خودمون فیلم میگیریم تا نواقصمون رو برطرف کنیم. از ملی پوش ها هم با آقای آرمین مقدم صحبت کردیم.

* مربی تیم ملی تون کیه؟

امینه: آقای کاظمی. مربی کل مجموعه اعزامی دو و میدانی هستند ایشون.

IMG_0398

* تهمینه خانم! شما حسادت نکردید؟ میخوام از ته دلتون بگید که واقعا چه حسی داشتی وقتی خودت نتونستی بری در حالی که زودتر از خواهرت این ورزشو شروع کردی ولی هنوز به مسابقات آسیایی نرفتی؟

تهمینه: من خیلی خوشحال بودم. واقعا خوشحال بودم چون سختی هایی که امینه کشید رو دیدم خوشحال بودم که اون لااقل مزد زحمت هاشو میگیره. من هم تلاش و انگیزم بیشتر شده و میخوام تو دوره آموزشی مدارس جهان که 52 روز دیگه برگزار میشه شرکت کنم.

* خب، برسیم به درد و دل های شما. اولا بگید که خودتون از نتیجه راضی بودید؟ مشکلات پیش روی شما چیه؟

از نتیجه که نه، من از رکورد تمریناتم کمتر زدم. حداقل 50 میتونستم بزنم. اگه شرایط کفش و امکاناتم بهتر بود بالای 50 متر هم میزدم.

چینی ها 65 متر پرتاب می کنند، هر یه متری که بخوایم اختلاف رو کم کنیم به طور معمول باید یک ماه وقت صرف بشه.

ما تو شهرستان زمین مناسبی نداریم. یه نیم دایره فنس کشیدن که بسیار بسیار خطرناکه بطوریکه وقتی پرتاب رو انجام میدیم فرار میکنیم که یه موقعی برنگرده به خودمون بخوره. گاهی هم دیسک یا چکش فنس رو پاره میکنه و برای بقیه خطرناک میشه. چندین بار نزدیک بود حادثه آفرین بشه.زمینی که ما میدویم آسفالته هم به زانو و هم به کفش ها آسیب میزنه.

کفش پرتاب مناسبی نداریم و برای همین پرتاب های مفیدی نمی تونیم داشته باشیم. تو چرخش سر میخوریم. یه کفش تقریبا استاندارد بالای 700 هزار تومن هزینشه و ما هم تا اونجایی که در حد توانمون هست از جیب شخصی هزینه کردیم.

IMG_0413

سالن بدنسازی تربیت بدنی از صبح تا ساعت 3 بعد از ظهر مخصوص خانم هاست اما ما تا 2 مدرسه ایم و فقط یک ساعت میتونیم بدنسازی کنیم. خیلی کمه واسه همین تو انبار وسایل کشاورزی پدرم چهار تا دمبل و یه اسکات و یه پرس سینه گذاشتیم و اونجا تو اون شرایط نامناسب بدنسازی می کنیم.

دمبل ها رو از عمو خودم گرفتم وزنه های اسکات رو هم آقای صادق حسینی لطف کردن دادن و میله اسکات و پرس سینه رو هم بابام با چهار تا تیکه آهن و تخته درست کرد. ( این محل تمرین را می توانید در فیلم پیوستی گزارش مشاهده فرمایید)

* با توجه به اینکه کردکوی بانوان ورزشکار مدال آور زیادی داره، شما درخواستی مبنی بر اختصاص سانس ویژه بانوان در ساعت های دیگه ندادید؟

امینه: نه

IMG_0422

* خب البته فکر میکنم خود ورزش و جوانان باید به فکر باشه. مشکلات دیگه ای هم وجود داره؟ رفع این مشکلات و کم کردن اختلافتون با رقبا نیازمند چه مولفه هاییه؟

امینه: بله – من چند هفته مونده بود به مسابقات مربی بالاسرم نبود. میگفتن شما بانو هستید و مربی تون آقا هستند نمیشه موقع پرتاب و … همیشه بالاسرتون باشن. چینی ها مربی هاشون تا قبل پرتابشون هم بالاسرشون بودن.

من تو مسابقات پارسال به خاطر نبود مربی مصدوم شدم و تا دو ماه نتونستم تمرین کنم. در ضمن شرایط باشگاه اینقدر بد بوده که من دچار بیماری پوستی شده بودم که الحمدلله برطرف شد.

برای کم کردن اختلافمون با چینی ها حتما باید حرفه ای تر برخورد بشه. یعنی امکاناتمون حرفه ای بشه و اجازه بدن که مربی بالاسرمون باشه. این ورزش تنها به راهنمایی های مربی نیاز داره مثل ورزش های دیگه تماس فیزیکی نداره.

IMG_0432

* از پدر دختر خانم ها می خوام بپرسم که آیا هزینه های انجام شده سقف توانتون بوده یا اینکه توقع دارید هیات دو و میدانی و یا ورزش و جوانان برای امکاناتشون هزینه کنه؟

آقای کشیری: من یه کشاورزم اما برای پیشرفت دخترهام هر کاری میکنم. تا اون جایی که میتونستم برای ورزششون هزینه کردم. جز هزینه امکانات ورزشی و مخارج حاشیه ای ورزششون، مخارج و هزینه هایی مثل مدرسه غیردولتی، رفت و آمد شون به کردکوی، پوشاک و … که بقیه جوونه های عادی هم دارند رو هم باید تامین کنم.

* شما به عنوان پدر دخترها چقدر پیگیر مشکلات ورزشی شون بودید و به مسئولین مراجعه کردید؟

آقای کشیری: وقتی مسئولین شهرستان برای شهری که تنها نماینده بانوی ایران در مسابقات آسیایی از اون شهرستانه نمی تونن کاری کنن، ما چه کار میتونیم بکنیم؟

سال قبل که امینه پنجم آسیا شد سرمون منت گذاشتن و گفتن که میدونستیم نمی تونن کاری کنن بیخودی هزینه کردیم و … و امسال هم چون فقط یک نفر از بانوان بود گفتن ما نمی تونیم بخاطر یک نفر یه مربی و سرپرست ببریم و گفتن شاید بودجه به ما اجازه نده، استرس این قضیه تا دو روز قبل اعزام با ما بود.

IMG_0431

* میشه گفت تا قبل از اعزام با این فشار روانی خواب آرام رو از چشم های امینه خانم گرفتند در حالی که امینه تنها نماینده ایران بود و باید تمرکزش رو روی مسابقه میذاشت .

من به رئیس دو و میدانی گفتم اگه شما یه قدم برای بچه های ما بردارید ما تشویق میشیم و صد قدم برای ورزششون برمیداریم .

متاسفانه در ورزش ما حاشیه ها بر متن غلبه می کنه. ورزشکار نباید حاشیه و نگرانی های اون رو داشته باشه. امینه شاید نمی تونست اول یا دوم بشه اما راحت میتونست نزدیک 60 متر پرتاب کنه و رکورد ایران رو ارتقاء بده.

دختر خانم ها! با توجه به شرایط ورزش بانوان، چرا ورزش رو انتخاب کردید؟!

امینه و تهمینه: برای اینکه آینده خوبی داشته باشیم و سربلند باشیم و بگیم که راکد نبودیم و کاری کردیم. شخصیت خودمون رو پرورش بدیم. آیندگانمون بهمون افتخار کنند.

* پس درستون چی میشه؟

تهمینه: درسمون رو هم کنار ورزش ادامه میدیم. قطعا به آینده مناسبی نیاز داریم. البته امینه به خاطر مدال آسیایی بدون کنکور میره دانشگاه. من هم دارم سعیم رو میکنم دیگه.

امینه: ما المپیاد ریاضی شهرستان هم مقام آوردیم و عضو کانون ریاضی معین بودیم.

* فکر می کنید خدا چقدر تو زندگیتون نقش داشته و چقدر شما بهش فکر کردید؟

امینه: ما تجربی میخونیم و از درسهایی که میخونیم خیلی چیزا در مورد خدا یاد گرفتیم. همه اتفاقات زندگی ما تحت اراده اونه. من تو پرتاب هام حسش میکردم.

تو مسابقات آسیایی آخرین پرتاب من پرتاب مدالم بود، تو اون پرتاب از خدا خواستم که کمکم کنه و الحمدلله موفق شدم.

IMG_0396

حرف آخرتون:

تهمینه و امینه: مادرمون هر روز باهامون میومد باشگاه و اگر هم وقت نمی شد حتما پدر به جای ایشون میومدن. بابت همراهی همیشگیشون و حمایتها و زحماتشون تشکر می کنیم.

از آقای سید صادق حسینی مربی خوبمون که خیلی بهمون کمک کردن هم تشکر میکنیم.

از مسئولین ورزش و جوانان میخوایم که بهمون سر بزنن و به مشکلاتمون رسیدگی کنند. جز اینکه ما امکانات خاصی نداریم، زمین به شدت غیر استانداری داریم که همون رو هم شنیدیم قراره برای فوتبال آماده کنن و ما دیگه حق نداریم اونجا تمرین پرتاب داشته باشیم.

 

* ما تنها می تونیم مشکلات خواهران قهرمان رو به مسئولین منتقل کنیم و آرزو کنیم که در پناه خدا موفق و موید باشید.

امیدواریم عده ای که کرختی و تنبلی بر اونها چیره شده از لاک غفلتشون بیرون بیان و دستی بجنبونن چون استعدادهای ما هر لحظه در حال از دست رفتنه…

برای دیدن تصاویر در اندازه بزرگتر بر روی هر تصویر کلیک کنید.

سالن بدنسازی خودساخته امینه و تهمینه کشیری در انباری منزلشان

20150515_17314220150515_17320320150515_17322720150515_173244 20150515_17482120150515_17474120150515_174724

20150515_17491020150515_174857

20150515_17402820150515_174036

20150515_17453520150515_17453520150515_17460820150515_17411520150515_17420320150515_17415320150515_17422320150515_17423520150515_17425820150515_17432020150515_17433120150515_174351

” و أنَّ إلی رَبِّکَ المُنتَهَی”           

نویسنده رادکانا: آوینی جوان

رضا می گوید:

احسنت…

محمد م می گوید:

ایول به قیرت تهمینه و امینه وخسته نباشید به اونها، درد همه ورزش کاران را گفتند کف پوش و پیست استادیوم ورزشی کردکوی افتضاح و به ورزشگاه نمی رسند ریاست ورزش و جوانان

ارسال نظر