تمیشه نامه سروده ای در وصف سرکلاته و تمیشه باستان
تعداد بازدید تعداد بازدید: 880 تاریخ ارسال تاریخ ارسال: ساعت 12:40 ب.ظ، شنبه، 19 مرداد، سال 1392 نظرات ۲ نظر

شعر زیر را شاعر توانا و ارزشمند روستای سرکلاته خرابشهر علی اصغر روزپیکر در وصف شهر باستانی تمیشه و خود روستای سرکلاته که دارای تمدنی غنی می باشد سروده است.

DSC01544شعر زیر را شاعر توانا و ارزشمند روستای سرکلاته خرابشهر علی اصغر روزپیکر در وصف شهر باستانی تمیشه و خود روستای سرکلاته که دارای تمدنی غنی می باشد سروده است.

تمیشه بی شک آن شهر طلاعیست               سزاوار جلال و کدخدائیست

همان شهر فسانه الدرادو                            میرانلو را خدا بخشیده کادو

به حق نیکو سرشت ، پاکیزه آئین                   به قلعه برج و بارو گشته آذین

 

بنازم یال دیوار حفاظت                                به جان آرنده ی بذر اصالت

 

اگر چه خفته اند آن کوزه گرها                       کنون بر زرع و کارند کشت گرها

 

به اوج قلعه های با شکوهت                         شاهین کالی نشسته با اُبُهت

 

به یاد آرم فریدون پاک زادت                           جهان دیگر مثال او نزادست

 

بر و بامت ز هر خشتی بنا کرد                       تکودار آمد و بومت فنا کرد

 

وبا افتاده بر شریان آدم                                ز ریشه برکند بنیان آدم

 

چه خوش باشد ز بد نامی رهیدن                   متاع دین و دنیا را خریدن

 

تمیشه جاودان یادش گرامی                        ز نامردان قلم نارد کلامی

 

سوار اسب رویاها بتازم                               به اصل و ریشه ی نابت بنازم

 

تمیشه زخمی زخم زمانه                             زلیخا زین شرر دارد نشانه

 

شکسته هر قلم در وصف و حالت                   گسسته دست جلادان ز بامت

 

همی بینم که خواب آلود و سرخی                 شفق رنگ و به خون آلوده مرغی

 

همی بینم به اوج آسمانت                           سبکبالانِ در شوقِ شفاعت

 

هر آنکه از گل و آبش در آید                          شهید و جاودان نامش در آید

 

به هر سو بنگری کوه و در دشت                    چه بر پا کرده این دست زبر دست

 

کرم بنموده این بذلِ خدایی                           به دشت و مزرعه کرده عطایی

 

چو سیراب گشته از آبش گل و سار                برَسته خونجگر آزاده سرخدار

 

به کوهستان باستانی سفر کن                     به قلعه ، آن کهن خانه نظر کن

 

” عروس قلعه ” ، عروس هر چه خان است       ” نارنج قلعه ” ، نوید گنج و کان است

” دختر قلعه ” ، همان گم کرده مادر                 همی نالد ز ماهِ زردِ آذر

ز کوهی زان طرف روئید سرخدار                     به ” سرخدار لنگه اش ” گردید ه نامدار

 

به اوج ” شان کالی ” زلفی پریشان                 چو بینی برکه ای ازکوه گریزان

دمی گویم ز کوه پیر عاشق                           گمانم طالبی اینجا شده دق

 

” عاشق دَکته ” بیاد ِ عشق زهره                   بدین نامی گزید و گشته شهره

 

به پای ” مشکوتی ” ماری خزیده                     چو ” منصور چشمه ای ” آنجا جهیده

 

” سامون لنگه ” صدایم می کند باز                  عقابی آسمانش را کند ناز

 

” شه عباسی ” رهت شه راهِ عالم                 به فرش سنگ مزین کرده آدم

 

گهی بهر شکار ببر و آهو                               گهی بهر تجارت ، قند و کاهو

 

به رای شاه دوران گشته آباد                         ثواب اینست که قلبی را کنی شاد

 

چو فردوسی نگارد این فسانه                        که رستم در تمیشه کرده خانه

 

کمر شمشیر همت قبضه کرده                       کلنجاری ز دیوی شرزه کرده

 

به عقبی این بدان خوبی ملاک است               به زشتی هر نفس گویی هلاک است

 

شه دلها شد آن شاهِ گره سوز                      شب رنجور دهقانان شده روز

 

ز قوم شوم تاتاری خدایا                                تنیده بذر بیداد و بلایا

 

وبای اجنبی ریشه تنیده                               به خاکم اسب یغمایش دویده

 

مغول شاهی ز راه حیله و رنگ                       تنیده بر وطن آن پیله ی جنگ

 

به شهزادِ تمیشه برده یورش                         ز قلعه برکند بنیاد شورش

 

چو آفتابم شده در بند شب گیر                      نمی آید زمن آوای شب گیر

 

به تبعید آبسکون کرده چاره                           بنوشید زهر کینه در پیاله

 

چو شهزاده شده در چنگ او گیر                    جزامی ها ز خونش گشته اند سیر

 

همی پرسم ز تاریخ کهنسال                         چه آمد بر سر شیر کمند یال 

کنون یغمای کفتاران در این دشت                   شکسته قلب احساس و سر و دست

 

بسان این رگ خشکیده در تن                        قبای خامُشی بر دوشت افکن

 

نه غرش می کند از بندت آزاد                         نه خاکت می شود از فتنه آباد

 

گزیده مار تقدیر دست و پایت                         نواخته ساز مرگ و انقراضت

 

به خون ببر و شیر این کهن دشت                   تمیشه بار آزادی به خون بست

 

به سینه سینه این نقل و حکایات                    رسیده تا بدین منزل روایات

از این رو بین خرابشهری وقار است                  از آن رو بین که آریایی تبار است
نه انگاری خرابشهرم خراب است                    خراب از باد مست نو بهار است
و دست روزگار گردنبند اصالت را چه نیکو بر گردن این کهن بوم ( سرکلاته خرابشهر ) به یادگار آویخته ، و تا ابد نسیم آبادانی به خاک ارغوانی خرابشهر وزیدن خواهد گرفت .
اثری از علی اصغر روزپیکر(شاعری از روستای سرکلاته خرابشهر)
منبع: سامانه اطلاع رسانی  روستای سرکلاته خرابشهر (تمیشه)
وحید گلچین فر می گوید:

دوست عزیزمان آقای روزپیکر یقینا یکی از بزرگترین شعرای استان گلستان می باشند. گنجینه ای گرانبها که بر اثر تلاش و پشتکاری که داشتند به موفقیت های زیادی در عرصه شعر و ادب دست یافتند. این اثر که میتوان از آن “ادای دین” ایشان به زادگاهشان یاد کرد مورد توجه بسیاری از اهالی قرار گرفته است و همگی کمال تشکر و قدردانی را از ایشان به عمل می آورند. برای این هنرمند عزیزمان آرزوی موفقیت داریم.
همچنین به اطلاع دوستان میرساند “انجمن جوانان تمیشه” و “انجمن شعر و ادب تمیشه” روستای سرکلاته خراب شهر در نظر دارند تا طی مراسمی از این شاعر بزرگوار به خاطر سرودن این شعر تقدیر و تشکر بعمل آورند.
وحید گلچین فر
مدیریت سایت اختصاصی تمیشه روستای سرکلاته خراب شهر

سید احمد موسوی می گوید:

برادر عزیزم سلام.لذت میبرم از اشعارت که کاملاٌ از الفاظ محلی استفاده میکنید.لغات واصطلاحاتی که در حال کمرنگ شدنند. امیدوارم روز به روز موفقیت در عرصه هنر وزندگی شامل حالتون بشه.

ارسال نظر