ضرورت توسعه درون شهری در شهرهای شمال کشور
تعداد بازدید تعداد بازدید: 511 تاریخ ارسال تاریخ ارسال: ساعت 8:37 ق.ظ، یکشنبه، 10 آذر، سال 1392 نظرات بدون نظر

اگر عکس هوایی باریکه سبز در بخش شمالی رشته کوه البرز را نگاه کرده باشید ، بیشترین عرض این باریکه را در اطراف شهرهای ساری و بابل در مازندران و رشت در گیلان خواهید دید که حداکثر فاصله دریا تا کوه در مازندران در حدود ۸۵ کیلومتر و در گیلان حدود ۶۰ کیلومتر خواهد بود!

thumb271-11f1d924fc1eb4469c4034bc4f946666به گزارش رادکانا، این فاصله (فاصله دریا تا کوه) در سایر بخش های نوار شمالی کشور به مراتب کمتر از این اعداد می باشد. (به عنوان مثال رامسر 24 کیلومتر، بهشهر 20 کیلومتر، چالوس 18 کیلومتر و …)

در فلات خشک و کم آب ایران، تنها بخش های کوچکی از جلگه خوزستان به همراه مناطقی از آذربایجان (شرقی ، غربی و اردبیل) و خراسان شمالی و مناطق واقع در نوار شمالی کشور (استان های گیلان، مازندران و گلستان) به همراه مناطق بسیار کوچک و پراکنده در بخشی از دامنه های رشته کوه های زاگرس در استان های غربی و مرکزی ، بارش نسبتاً مناسبی از برف و باران در طول سال دارند و متاسفانه بقیه مناطق کشور از نزولات آسمانی مناسبی برخوردار نمی باشند.

با این اوصاف در بخش های کوچکی از کشور پهناور ایران، اقلیم مناسب برای انجام فعالیت های کشاورزی و کشت و زرع وجود داشته و سایر مناطق کشور بصورت کویر و بیابان می باشد.

مناطق شمالی کشور به دلیل بارش مناسب باران و خاک حاصلخیز وآب و هوای معتدل ، قابلیت فراوانی برای توسعه کشاورزی و استفاده بهینه از منابع طبیعی دارا می باشند و عقل و منطق حکم می کند که از این پتانسیل مناسب و نعمت خدادادی برای توسعه کشاورزی و تولید محصولات زراعی و با غی (برنج، پنبه، غلات ومیوه ومرکبات) جهت عرضه به بازار مصرف کشور، استفاده بهینه شود.

خاک حاصلخیز چیزی نیست که هر روز بتوانیم آن را تولید انبوه نموده و یا میزان و مقدار زمین های کشاورزی را توسعه داده و افزایش دهیم. منابع طبیعی و زمین های کشاورزی منابع محدود و پایان پذیری هستند که باید به دقت و با جدیت هرچه بیشتر در حفظ و نگهداری و استفاده اصولی از آنها کوشا باشیم تا مدیون نسل حاضر و نسل های آینده نباشیم.

iran

توسعه افقی و بی رویه شهرها معضل بزرگ وپیچیده ای است که وضعیت نامناسبی را برای شهرهای کشور بوجود آورده است و این اوضاع در شهرهای شمالی کشور وخیم تر است! ساخت و ساز بی رویه در اطراف شهرها و تخریب و نابودی منابع طبیعی و زمین های کشاورزی از آثار شوم این پدیده نامبارک می باشد و این در حالیست که بافت های قدیمی و فرسوده که عمدتاً در بخش های میانی و هسته های مرکزی شهرها واقع شده اند، به صورت بافت های متروکه و مخروبه و ناکار آمد رها شده و روز به روز خالی از سکنه می شوند !

فرسودگی و نامقاوم بودن بناها و ضعف شبکه معابر و دسترسی ها از مشکلات عمده بافتهای قدیمی و فرسوده شهرهای شمالی کشور بشمار میروند که عدم توجه به این معضلات و مشکلات و چاره جویی برای احیا و نوسازی این بافت ها، بر روند تخریب و نابودی این بافتها و ناکار آمد شدن آنها بعنوان یک سکونتگاه انسانی افزوده است.

در سالهای اخیر و در بسیاری از شهرهای کشور، همزمان با افزایش روند فرسودگی بافت ها (ناشی از بی توجهی به این محلات) و رکود ساخت و ساز و نوسازی در این محلات ، عملیات ساخت و ساز( قانونی و یا غیر قانونی ) در حاشیه شهر ها سرعت گرفت ودر نتیجه زمینهای کشاورزی ومنابع طبیعی به شدت در معرض تهدید، تعرض و نابودی قرار گرفتند.

با پیشروی حوزه ساخت و ساز در بافت های حاشیه ای، جنگل ها و زمین های کشاورزی عقب نشستند و این روند هنوز هم ادامه دارد و روز به روز برشدت آن افزوده می شود!؟..

رابطه مستقیمی بین موضوع ساخت وساز بی رویه دراطراف شهرها و نابودی زمین های کشاورزی و منابع طبیعی و به تبع آن مخروبه ومتروکه شدن بافتهای قدیمی و میانی شهرها وجود دارد، آیا با علم و یقین به این موضوع، هنوز ضرورت توجه جدی به احیا ، بازسازی و بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری و توقف تخریب و نابودی جنگل ها و منابع طبیعی احساس نمی شود؟!…

فردا خیلی دیر است، از امروز باید شروع کنیم…

 

نویسنده: رضا جهانی

ارسال نظر