فرهنگ نقدپذیری، انحصاری یا انتخابی/ مستندی با عنوان من روحانی هستم
تعداد بازدید تعداد بازدید: 398 تاریخ ارسال تاریخ ارسال: ساعت 9:45 ب.ظ، جمعه، 12 اردیبهشت، سال 1393 نظرات بدون نظر

قانون نانوشته ای در کشور ما وجود دارد که جوان انقلابی این کشور هنگامی که اندک مجالی برای ورود به جامعه پیدا می کند غرب زدگان و شرق زدگان او را متحجر و عقب مانده می خوانندش و بعضی از مذهبیون تنگ نظر او را افراطی می خوانندش و خود عمار پندارها ضد ولایت فیقه، این ها گوشه ای از واکنش های قشرهای متفاوت اندیشمندان این کشور است که جوان انقلابی این کشور باید بشنود و تحمل کند چون او یک انقلابی است.

01069به گزارش رادکانا، نقل است که :به خسرو انوشیروان گفتند که چگونه حاکمی هستی، گفت حاکمی هستم که جز خود اجازه ی ظلم به کسی نمی دهم؛ خلق و خوی بعضی از مردم ما نیز این گونه است که تا زمانی که فردی عادی بشمار می آید از همه چیز و همه کس انتقاد می کنن و حق خود دانسته و مقابله با آن را مخالفت با آزادی بیان می دانند، اما همین که خود دارای مقام و منزلتی می شوند انتقاد از آنان به منزله اعلان جنگ و دشمنی با خود می دانند و با تمام قدرت در پی سرکوب یا سر پوش گذاشتن آن می شوند .

قانون نانوشته ای در کشور ما وجود دارد که جوان انقلابی این کشور هنگامی که اندک مجالی برای ورود به جامعه پیدا می کند غرب زدگان و شرق زدگان او را متحجر و عقب مانده می خوانندش و بعضی از مذهبیون تنگ نظر او را افراطی می خوانندش و خود عمار پندارها ضد ولایت فیقه، این ها گوشه ای از واکنش های قشرهای متفاوت اندیشمندان این کشور است که جوان انقلابی این کشور باید بشنود و تحمل کند چون او یک انقلابی است.

از قدیم الایام هوچی گری ابزاری کارآمد در برابر اتقاد و روشن گری است.

در گذشته و در میدان جنگ اگر حریف قدرتمند هل من مبارز می گفت طرف ضعیف تر با هوچی گری و دمیدن در شیپور جنگ افکار عمومی را فریب می داد و از رویارویی مستقیم فرار می کرد و تاکنون نیز هیچ روشی برتر از هوچی گری و به اصطلاح امروزی جنگ رسانه ای در مقابل نقد صحیح نقادان وجود ندارد و اساس سرمایه گذاری مستکبران در سیستم رسانه ای جهان نیز بر همین پایه و اساس است.

جناح های سیاسی در ایران زمانی حرف از تشکل های دانشجویی می زنند که یا موقع انتخابات است و نیاز به جلب ارای دانشجویان جوان و پر شور و نشاط دارند، و یا برای بهره کشی سیاسی از آنان .

تشکل های دانشجویی باید بدانند که اگر روزی در مقابل جناح های سیاسی به خاطر کارهای اشتباه آنان و یا دفاع از آرمان های اصیل انقلاب اسلامی ایستادند، خود همین جناح ها به مقابله با آنان خواهند پرداخت که نمونه اش را در جریان تسخیر لانه ی جاسوسی آمریکا و برخورد ملی گراها با آن اتفاق را همه به خاطر دارند، در واقع آن تشکل دانشجویی خوب است که در جهت منافع آن حزب (چه درست و چه غلط) گام بردارد و از آنها انتقاد نکند مخصوصا تشکل های دانشجویی انقلابی که هدفشان فقط دفاع از آرمان های اصیل انقلاب و حضرت امام (ره) است و برای هیچ حزبی کار نمی کند.

حال یک تشکل دانشجویی انقلابی دست به کاری بزرگ زده و گوشه ای از زندگی رئیس جمهور اسلامی ایران را به تصویر کشیده است و طبق انتظار عده ای آن را مطرود کردند و عده ای تحسین کردند و باز هم طبق معمول شیوه مقابله نقادان این مستند هوچی گریی رسانه ایست نه نقد منصفانه و مستقیم.

sip6aGG (1)

گروه چند رسانه ای شفق که یک تشکل خودجوش دانشجویی است و به هیچ گروه و حزبی وابسته نیست مستندی را به نام (من روحانی هستم) تهیه و در بعضی از دانشگاه ها اکران کرد.

البته این مستند هم مثل همه مستند های تولیدی جای نقد دارد و متخصصان و منتقدان سینما و تلویزیون حق نقد این مستند را دارند، اما تعدادی از رسانه ها که وابسته به حزب و گروه های خاصی هستند چون پخش این مستند با منافع آنان احتمالا در تضاد است چه از سر دلسوزی و چه از سر سوء نیت این مستند و دست اندرکاران آن را به باد انتقاد گرفته، آن هم نه انتقاد فنی که در عرف جامعه و منتقدان وجود دارد بلکه با القابی همچون افراطی ها و تندرو ها و… آنها را مورد اتهام قرار می دهند و حال آنکه شاید حتی این مستند را ندیده باشند و متاسفانه بعضی از مسئولین و اطرافیان دولت هم بدون اطلاع با آنان همراهی می کنند.

متاسفانه در حالی که هر روز روزنامه های زنجیره ای و سایت های وابسته در حال تخریب غیر منتظره دست اندرکاران این مستند هستند و حتی مصاحبه ها و پاسخ های کارگردان این مجموعه را منتشر نمی کنند و در پی عقده گشایی سیاسی از این گروه مستند سازی هستند عده ای آن را خلاف واقع می دانند در حالی که کارگردان این مجوعه با سند و مدرک متقن در حال اثبات واقعی بودن این مستند دارد اما انگار این جریان یک طرفه به قاضی رفته حکم را صادر و در حال اجرا هستند و موجی از افتراها را به این گروه مستند سازی می زنند و در صدد مظلوم نمایی خود در نزد افکار عمومی هستند حال انکه هیچ نقد رسانه ای از این مستند نیاورده و بر پای تخیالات خود هر روز اتهام جدید می زنند و در بعضی از دانشگاه ها مانع از اکران آن می شوند تا دیگران هم این مستند را دیده و خود قضاوت کنند.

چندی است که جریان خزنده فرهنگی در کشور در حال فعالیت گسترده در سطح کشور است و با تاسیس کردن پی در پی روزنامه های جدید در حال آماده کردن پیاده نظامی برای خود است که ما را به یاد جریان رسانه ای سال 76 و 78 می اندازد و جالب تر آنکه متاسفانه همین جریان که در بعضی جاها به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نفوذ کرده اند جلو هر گونه انتقادی از دولت و مجموعه آن را گرفته و بعضی از مجلات و روزنامه ها را توقیف می کنند و با کم سواد خواندن و افرطی و تندرو خواندن و حسود و مزدور خواندن منتقادان دلسوز انقلابی به فعالیت می پردازند.

از طرفی با توجه به نگرانی های مقام معظم رهبری در رابطه با فرهنگ و ورود مردم انقلابی به صحنه حکایت از سالی سخت در عرصه فرهنگی و رویارویی قشر انقلابی با این جریان در کشور دارد.

متاسفانه با خبر شدیم که پای قوه قضائیه هم به این داستان باز شده است که برای احقاق حق پایمال شده دست اندرکاران مستند (من روحانی هستم) بسیار خوب و پسندیده است و اگر برای رسیدگی شکایت از طرف دولت است کار قانونی و به حق است اما جای سئوال است که آیا قوه قضائیه در دیگر مسائل فرهنگی کشور هم همینطور جدی و مصمم وارد می شود نمی گذارد کارد به استخوان برسد ؟؟؟

والسلام و علیکم و الرجمه الله و برکاته  

سربازان عرصه فرهنگی-افسران جوان جنگ نرم

ارسال نظر