فرهنگ غنی زادگاه خود را به آیندگان و به کودکان خود بیاموزید/مسئولان از هنرمندان حمایت کنند
تعداد بازدید تعداد 174 تاریخ ارسال تاریخ ارسال: ساعت ۱۱:۴۶ ق.ظ، سه شنبه، ۴ اردیبهشت، سال ۱۳۹۷ نظرات بدون نظر

کارگردان مستند تلویزیونی ” برنج دم سیاه اصل ” گفت: بریدن از گذشته، سنت و فرهنگ قدیم، انسان را دچار نوعی سرگردانی و بی ریشگی می کند.

به گزارش سرویس اجتماعی رادکانا: یکی از استعدادهای درخشان شکوفا شده نیروی انسانی در عرصه هنر سینما و تلویزیون در روستای بالاجاده شهرستان کردکوی شخصیت فرهیخته و هنرمند “یاسر بالاجاده ” است.

وی دارای حسن سابقه در هنر بازیگری سینمایی و مشاورت کارگردانی و برنامه ریزی و کارگردانی است و با بسیاری از هنرمندان همکاری داشته و اوج و شکوفایی هنر تولید برنامه های تلویزیون و سینمایی خود را تولید برنامه مستند تلویزیونی “برنج دم سیاه اصل” به ثمر نشانده تا یک اثر ماندگار را با عوامل تهیه، تولید و پشتیبانی خود به ثبت برساند که دارای ویژگیهای خاص بومی گرایی و سنت گرایی است.

مستند “برنج دم سیاه اصل” ماحصل اندیشه، فکر و نویسندگی و تلاش رسانه ای سه ساله ایشان و کارگروه اجرایی بالاخص همکاری و همراهی آقای جوادی بالاجاده در فعالیتهای فرهنگی و هنری از جشنواره حضرت علی اکبر علیه السلام تا تولید برنامه مستند برنج دم سیاه و سایر فعالیتها را همراه بوده است.

نظر به اهمیت نگرش فرهنگی و بومی گرایی و سنت گرایی در این برنامه مستند که با فرهنگ و سنت و پیشینه فرهنگی بالاجاده همخوانی بسیار داشته و تلاش بسیاری برای معرفی این اثر فاخر فرهنگی کشیده شده است را فرصتی مغتنم یافتیم تا گپ و گفتی خودمانی و صمیمی با ” یاسر بالاجاده ” کارگردان مستند تلویزیونی برنج دم سیاه اصل ترتیب دهیم که به شرح ذیل به استحضار شما همراهان گرامی منعکس می شود:

متن گفتگو بدین شرح است:


لطفا خودتان را برای همراهان سامانه رادکانا بیشتر معرفی کنید.

با سلام و ارادت و احترام به حضور تک تک بالاجاده ایها و کردکوییها و گلستانیهای عزیز بالاخص مخاطبین ارزشمند رسانه شما و تقدیر و تشکر از اینکه وقتی را در اختیار این حقیر قرار دادند.

بنده یاسر بالاجاده؛ فرزند مرحوم حاج یدالله؛ دارای مدرک تحصیلی لیسانس کارگردانی سینما و فوق لیسانس پژوهش هنر.

جدای از فعالیت های فیلم سازی شغل اصلی من کارمند و در بانک ملی ایران مشغول به خدمت هستم.

آقای بالاجاده، لطفا از سوابق هنری خودتان هم بفرمایید (از کی ، چگونه و با چه عنوانی وارد عرصه هنر شدید؟)

از زمانی که خودم را شناختم خیلی به بازیگری و فیلم علاقه داشتم، حتی در دوران مدرسه همیشه با دکترحشمت فرخی (که همکلاس بودیم) تئاتر اجرا می کردیم؛ برای همین در کنکور سال ۷۹ در رشته هنر شرکت کردم و با رتبه ۲۰۰ هم در رشته کارگردانی و هم در رشته بازیگری دانشگاه سوره قبول شدم ولی به دلایلی نتونستم ادامه تحصیل بدم.

بعد از خدمت سربازی؛ در سال ۸۱ و در سن ۲۱ سالگی اولین فیلم خودم بنام “عروس سبز ” را بازی کردم و همزمان در کلاس کانون سینما گران جوان در رشته بازیگری و در دانشگاه در رشته کارگردانی مشغول به تحصیل و در بانک ملی هم مشغول به کار شدم.

یادمه که من ماهی ۷۰ هزار تومان حقوق میگرفتم ولی ماهی ۷۵ هزارتومان هزینه کلاسم بود یعنی حتی بیشتر ازحقوقم؛ ولی به هر قیمتی که بود کارم را ادامه دادم.

از فعالیتها و آثار هنری خودتان در طول مدت فعالیت هنری خود بفرمایید:

در این مدت در فیلمهای عروس سبز ، حق ، شمع ناشناخته ، نیاز ، عروس ،از تهران تا مهران ، نام دیگر عشق مادر و چند فیلم دیگه بازی کردم.

بعد ها برحسب علاقه ای که به کارگردانی داشتم در پشت صحنه هم به فعالیت خودم ادامه دادم و “دستیار کارگردان فیلم های عروس ، شمع ناشناخته ، از تهران تا مهران بودم.

همچنین تهیه کنندگی فیلم های بیراهه، قرمز و رود میرود را برعهده گرفتم .

در نهایت با کارگردانی فیلم های قرمز، ساز و راز ، عکس عاشورا و برنج دمسیاه اصل به عرصه کارگردانی نیز وارد شدم.

البته در چند پروژه به عنوان مشاور کارگردان و فیلمنامه نویس هم در خدمت دوستان بودم.

آقا یاسر ؛ ایده و طرح تولید مستند برنج دم سیاه چطور و چگونه ایجاد شد؟

در سال ۹۲ برای اولین بار با جشنواره حضرت علی اکبر(ع) بالاجاده ایهای مقیم تهران که با مدیریت آقای جوادی برگزار میشد که دارای اعتبار و جایگاه ویژه ای بود ، آشنا شدم و در همون جشنواره با نظر لطف دوستانی مثل آقای عبدالرسول جوادی و دیگر دوستان به عنوان فرد برگزیده در رشته سینما و تئاتر انتخاب شدم .

این موضوع باعث شد که من برای جشنواره سال ۹۳ با دوستان همکاری کنم و ساخت کلیپ های این جشنواره را بر عهده بگیرم .

در جلساتی که برای هماهنگی برگزاری جشنواره صورت میگرفت یکی از دوستان آقای “اسماعیل بهرامی” را به عنوان کسی که خوب میخواند و خیلی خوب هم میتونه سوت بزند بهم معرفی کرد تا شاید در ساخت کلیپ بشه از ایشان استفاده کرد و منم بعد از ملاقات با آقای بهرامی تصمیم به ساخت یک کلیپ ۴ دقیقه ای از زندگی ساده و روستایی ایشون گرفتم.

وقتی در حال ساخت این کلیپ بودم متوجه سادگی و زیبایی و اصیل بودن زندگی ایشون شدم ( که البته این از ویژگی های تمام خانواده های روستای بالاجاده بود که متاسفانه در حال نابودی و شهری زدگی است) و به خودم گفتم چطور من تا حالا به زندگی بسیار زیبای مردم این روستا توجه نکردم و خیلی راحت از این مسئله به این مهمی گذشتم، بنابراین تصمیم گرفتم از همین موضوع استفاده کنم و با برنامه ریزی دقیق تر و با مطالعه بیشتر انرا تبدیل به یک فیلم بلند کنم.

چطور به خانواده جناب بهرامی (عمو اسماعیل) برای انتخاب نقش روی آوردید؟ آیا نکات قابل توجهی در این خانواده دیدی که موضوع مستند و برنامه ریزی و فیلمنامه نویسی را از ایشان انتخاب کردید؟

شاید باورتون نشه ولی من هنوز در سالهای گذشته زندگی میکنم و به هیچ عنوان اون سادگی و شیرینی زندگی قدیم را از یاد نبردم. من هر روز و هر روز به اون فرهنگ و اداب و رسوم بسیار ساده ولی زیبا و غنی گذشته روستا فکر میکنم و همیشه عین یک تصویر از جلوی چشام میگذرند .

ما حدود سه ماه روی فیلمنامه کار کردیم و توی این مدت من فقط و فقط در زمان گذشته و اداب و رسوم ان زمان، که هنوز توی ذهنم بود سیر میکردم و اصلا و ابدا ذهنم را با جهان امروز درگیر نکردم تا بتوانم اون فرهنگ و اداب و رسوم گذشته را دوباره توی ذهنم بسازم و ببینم و در هنگام فیلمبرداری بتوانم انها را پیاده کنم.

البته خیلی چیزهای دیگه توی ذهنم بود که متاسفانه به علت مسایل و مشکلات در هنگام فیلمبرداری، نتوانستم آنها را ارائه کنم.

در تولید این اثر نکات فرهنگی از آداب و سنن و خرده فرهنگهای روستایی پرداخته شد ؛ در دنیای مدرن امروزی کمتر به این مسائل می پردازند؛ چطور برنامه ات را روی این گلواژه سوق دادی؟

جوانان این دوره یا حداقل کسانی که همسن من هستند و آن آداب و سنن گذشته را چشیدند در عصر حاضر گرفتار نوعی گمراهی در سبک زندگی خودشان شدند.

از یک طرف نمی توانند مثل گذشته زندگی کنند و از طرفی دیگر با سبک جدید هم نمی توانند لذت آن زندگی قدیم را که در ذهن آنها همچنان ماندگار است را دوباره بچشند؛

میتوان گفت که این گذشته و اصالت و فرهنگ گذشته انسان است که به آن قدرت و اعتبار میبخشد؛ مثل تمام کشورهایی که اعتبارشان را مدیون گذشته خود هستند، بریدن از گذشته و فرهنگ قدیم ، انسان را دچار نوعی سرگردانی و بی ریشگی میکند و این سنت و فرهنگ یک جامعه است که به آدمهای آن جامعه افتخار و آبرو و اعتبار میدهد.

هر کشور و هر جامعه ای به پشتوانه فرهنگ و آداب و سنن گذشته خود زنده است.

ضرورت احساس نیاز جامعه امروزی به پرداختن درباره سنتها و فرهنگهای روستایی را در چه دیدید؟

جامعه با سرعت به جلو حرکت میکند و تکنولوژی نیز به همین ترتیب.
به ناچار جامعه و مردم باید با این سیل خروشان هم قدم شوند تا از زندگی عقب نیفتند ، اما این تکنولوژی گاهی باعث از بین رفتن فرهنگ و معماری و حتی آداب و سنت یک منطقه می شود .

روستای بالاجاده خوشبختانه کمتر دچار این معضل شده و هنوز توانسته فرهنگ و آداب و حتی مکانهای قدیمی خود را حفظ کند (گرچه در سالهای اخیر متاسفانه شاهد تخریب تعدادی از آنها بوده ایم).

معماری بسیار زیبای گذشته با خانه های چوبی و گلی، کوچه های قدیمی، فرهنگ و آداب و رسوم غنی بالاجاده که خوشبختانه هنوز حفظ شده و مهمتر از همه مردم بسیار مهربان و با فرهنگ بالاجاده و همه این مسایل و موارد دیگر باعث شده که به جرأت بگویم روستای بالاجاده جزو افتخارات استان گلستان بشمار می آید.

اما همه این مسایل در گرو حفظ این آداب و سنن ماست. اگر روزی این مسئله فراموش شود باید شاهد نابودی تمام داشته های روستا و یک جامعه باشیم.

بنابراین وظیفه افرادی مثل ما انتقال این سبک زندگی و آیین و فرهنگ و سنن گذشته به آیندگان است تا با آگاهی از این فرهنگ غنی و با همت تک تک افراد از تمام داشته هایمان حفاظت کنند .

چه جاذبه های هنری در بالاجاده شما را به خلق این اثر کشانده است؟

بالاجاده جزء معدود روستاها در استان گلستان است که توانسته هنوز سبک معماری و آداب و رسوم خود را حفظ کند ؛ برای همین به عنوان یکی از مقصد های گردشگری در استان نیز محسوب می شود.

از طرفی مردم روستای بالاجاده هنوز به سبک زندگی ساده و غنی گذشتگان خود پایبند بوده و در این هیاهوی زندگی مدرن دچار گمراهی و غفلت در سبک زندگی اصیل خود نشدند.

توان ارایه کردن و نشان دادن این سبک زندگی میتواند دوباره همه را به اصل خودشان برگرداند .

این مسایل و البته زیبائیهای بصری بی بدیل روستا باعث خلق این اثر در روستای بالاجاده شده است.

در تولید این اثر چه خدمات و همکاریها و مشارکتهایی را مسئولان و مدیران محلی با شما داشتند؟

گله ای ندارم از کسی یا نهادی؛

ولی فقط افسوس میخورم که چرا روستایی با این همه پتانسیل و با این همه جوان مستعد و فعال و باسواد ؛ یک متولی یا حامی یا دلسوز در خود ندارد جز مردمی که گاهی خودشان مستقل عمل می کنند.

شاید تکراری باشه این جمله ولی واقعیت امر همینه که تنها کسی که همیشه پیگیر کارهای جوانان و خواهان کمک کردن به آنهاست شخص آقای رسول جوادی است؛ یعنی غیر از ایشون کسی دیگر در روستا وجود ندارد که برای امور فرهنگی دلسوزی و ارق و علاقه اینچنینی داشته باشه ؛ با توجه به اینکه ایشان هیچ مسئولیت اجتماعی در روستا عهده دار نیست و فقط از باب تعالی و اعتلای نام بالاجاده گام بر میداره که بزرگترین افتخاره .

چرا باید روستاهای اطراف به ما پیشنهاد تامین تمام هزینه ها جهت ساخت فیلم برای آنها را بدهند؛ ولی مسئولین روستای ما حتی توان یک تماس ساده با جوانانی که بدون هیچ چشمداشتی برای اعتلای نام بالاجاده کار میکنند را ندارند.

من حرفم با مسئولین روستاست وگرنه تعداد زیادی از مردم روستا هستند که کمکهایی زیادی انجام می دهند.

افرادی مثل مصطفی نورمحمدی یا محمود لاکتراش یا آقای میرزایی یا دوستان دیگر در زمینه موسیقی و یا آقای شهریاری در زمینه شعبده بازی و یا دوستانی مثل سیدمحمود بنی هاشمی و یا آقای شهریاری در زمینه مجری گری و یا آقای مهدیانی در زمینه تهیه کنندگی و یا ورزشکارانی که برای بالاجاده افتخار کسب می کنند و دوستان دیگری که متاسفانه حضور ذهن ندارم؛

آیا اینها باعث رشد و پیشرفت بالاجاده و باعث غرور مردم بالاجاده میشوند یا نه؟
یا جواناتی که در زمینه های علمی حرفی برای گفتن دارند چطور؟
هیچ کس حاضر نیست مسئولیتی در قبال اینها بپذیره.
حتی در حد یک تشکر!!!

آیا کسب رتبه اول کنکور کارشناسی ارشد و رتبه ۶ کنکور دکترا برای یک روستا افتخار کمی هستش که هیچ مسئولی از بالاجاده حاضر نشد از آقای دکتر رحمت فرخی بابت این افتخارات تجلیل کنه؟

کسی که مقالات علمی زیادی هم در کنفرانس های مختلف ارایه کرده.

یک پای ثابت کارشناس اقتصادی در برنامه های اقتصادی سازمان صدا وسیمای استان گلستان یک بالاجاده ای بنام دکتر حشمت فرخی هستش. اتفاق مهمی نیست؟

کسب رتبه جهانی المپیاد توسط یک جوان بالاجاده ای افتخار کمی هستش؟

خوشبختانه ما در بالاجاده جوانان بسیار زیادی در زمینه های مختلف داریم که بشدت درخشیدند و باعث آبروی بالاجاده هستند ولی دریغ از یک تشکر و تجلیل ساده.

من مطمئنم که مسئولین روستا مسائل و مشکلات زیادی دارند و کسی انتظار کار خاصی از آنها نداره ولی باور کنید همین حمایتها فقط در حد یک تماس ساده باعث میشه در آینده با کمک همین جوانان بتوان بر مشکلات غلبه کرد.

البته شاید هم نباید خیلی چیزها را ساده بدست آورد یا ساده تقدیم کرد تا برای آن ارزشی قایل شوند.

پیام هنری شما به جوانان درباره ضرورت پرداختن به سنتها و فرهنگهای پیشینیان چیست؟

بدانیم که اهل کجاییم؛ چرا از قدیم به روستای بالاجاده دارالعلم می گفتند؛ چرا روستای بالاجاده و مردم آن در استان گلستان دارای یک جایگاه خاص است؟

باور کنید اگر فرهنگ غنی شهر یا روستای شما از بین برود دیگر جایگاهی در استان و کشور نخواهید داشت؛ چون همین فرهنگ است که علم و آگاهی و افتخار را برای ما خواهد آورد .

به اعتبار فرهنگ غنی خودتان است که هر مکانی میروید با افتخار از زادگاه خودتان صحبت می کنید.

لطفا فرهنگ غنی زادگاه خودتان را به آیندگان و به کودکان خود بیاموزید.

چقدر رسانه های محلی و منطقه ای در تبلیغ و معرفی این اثر همکاری داشتند و به نظر شما نقش رسانه در تبلیغ و معرفی سنت و فرهنگها چیست؟

خیلی جالبه که یک روستا اینقدر در رسانه ثروتمند باشد.
کجای ایران می توان یک همچین روستایی را پیدا کرد. باور کنید هیچ کجا.

خیلی ممنونم از کانال بی ال جی نیوز و آقای محسن نورمحمدی که بسیار پرتلاش هستن. ایشان همیشه نسبت به فعالیتهای بالاجاده و فرهنگ و آداب و رسوم آن حساس بودند و همیشه نسبت به ما لطف داشتند و پشتیبان کارهای ما بودند .

از احمد فرخی عزیز هم تشکر میکنم که با کانال بسیار زیبای عکس بالاجاده لحظات زیبایی را در ذهن مخاطب ثبت می کند و با وجود مشغله زیاد. هیچ وقت این رسالت خودش را فراموش نمی کند. وی هم همیشه نسبت به کار بنده لطف داشتند و پشتیبان ما بودند .

نمیتوانم باز هم از جایگاه سامانه سورم سرا صحبتی نکنم . همیشه پشتیبان هنرمندان و جوانان و همه افرادی که به نوعی در حال خدمت گذاری به بالاجاده هستند بوده و رسالت خیلی سنگینی بر عهده گرفته که البته به بهترین شکل ممکن از عهده آن برآمدند .

ممنونم از اقایان رسول و جواد جوادی عزیز ؛ بابت همتی که در معرفی و رشد و حمایت از جوانان بالاجاده دارند.

عوامل تولید ؛ تهیه و اجرا این اثر را هم اگر تمایل دارید معرفی کنید؟

اول لازمه که یک تشکر ویژه داشته باشم از دوست بسیار عزیزم “ابوذر نوروزپور” که همیشه کنارم بودن و هیچ وقت تنهام نذاشتن. فردی بسیار خلاق و هنرمند که بودنش کنارم همیشه یک نعمتی بوده برای من و از جایگاه خاصی نیز در این مستند برخوردار است .

از دوست خوبم “حسین حسینی رکاوندی” بابت زحمتهای بسیار زیادی که در این فیلم کشیدند واقعا تشکر میکنم.

از” ابوذر جوادی” عزیز که در کل تولید این فیلم کنار ما و حامی ما بودند ممنونم.

از خانواده “آقای اسماعیل بهرامی و همسر محترمشان “واقعا ممنونم که صادقانه و با خوشرویی درتمام زمان فیلمبرداری کنار ما و پشتیبان ما بودند و زحمت های ما را تحمل کردند.

از خانواده خودم هم واقعا ممنونم که پشتیبانی و حمایتم کردند و در ساخت این فیلم تنهام نذاشتن ؛ بخصوص مادر عزیزم که همیشه حمایتم کرد .

از جناب آقای ” رسول جوادی” عزیز . باز هم بابت تمام حمایتهایش هم در تهیه کنندگی این اثر و هم رایزنی و ارتباطات برای پخش و دیده شدن اثر در رسانه ملی تلاش مضاعف کردند صمیمانه تشکر میکنم.

انتظار یک هنرمند از جامعه امروزی چیست؟

هنرمندان همیشه صدای خاموش هستند. هیچ وقت انتظار خاصی از جامعه ندارند و تنها خواسته آنها حمایت و حمایت است.

حمایت از دیدگاه و تفکر و هنری که خلق می کنند و اینکه انها را به عنوان یک هنرمند با روحیات خاص خود بپذیرند.

خواهش میکنم کار هنری را هم مانند سایر مشاغل به عنوان یک شغل بپذیرند و قبول کنند که هنرمندان هم مانند سایر مردم جامعه احتیاجات خود را دارند .

میدانیم که یک هنرمند بدون حمایت و پشتیبانی مردم و مسئولین به جایگاهی نخواهد رسید.

جناب آقای بالاجاده ،آیا برنامه ای دیگر هم برای سایر سنتها و فرهنگهای روستا یا منطقه در دست مطالعه دارید؟

خوشبختانه فیلم مستند برنج دمسیاه اصل با استقبال خیلی خوبی از طرف مسئولین و مدیران سازمان صدا و سیما روبرو شد .

بنابراین بواسطه ارتباطات رسانه ای آقای جوادی ، پیشنهاد ساخت کارهای جدیدی را به ما دادند که در حال تهیه فیلمنامه آن هستیم و به احتمال زیاد دوباره فیلمبرداری آن در منطقه و شاید هم در روستای بالاجاده برنامه ریزی و پیگیری کنیم .

امیدواریم بتوانیم با کاری در خور و شایسته نام بالاجاده ارایه دهیم.

و حرف پایانی؟

امیدوارم همه مردم بالاجاده کمک کنند تا بتوانیم با همدیگر جایگاه روستای بالاجاده را بیش از پیش در منطقه ارتقا بدهیم و شاهد پیشرفت روز افزون هنرمندان و ورزشکاران و نخبگان علمی و سایر مردم روستا در کشور باشیم.

دعا کنین که توان خدمت رسانی به مردم عزیز خودم را داشته باشم. ممنونم.

ضمن ارج نهادن به تلاشهای رسانه ای و فرهنگی شما برادر گرامی آرزوی توفیق روزافزون و شکوفایی در این عرصه ها را دارد و از اینکه وقتی را به این رسانه قرار دادید صمیمانه سپاسگزاریم.

یاسر بالاجاده : من هم از سوی خود و همه عوامل تهیه و اجرای برنامه مستند برنج دم سیاه از معرفی این اثر و پرداختن به آن و از وقتی که در اختیار اینجانب به نمایندگی قرار گرفته است.

هم تقدیر و تشکر از برادران خوبم آقایان عبدالرسول و عبدالجواد جوادی دارم .

گفتگو از عبدالرسول جوادی بالاجاده

انتهای پیام/

ارسال نظر